Wat er hoorbaar wordt, als je stopt met doorgaan
In 2024 reisde ik samen met mijn gezin vijf maanden door Europa in een camper. In 2025 stapten we opnieuw in diezelfde camper, dit keer op zoek naar een huis in Zweden. In totaal woonden we ongeveer acht maanden op een paar vierkante meter.
Tijdens die reizen ontmoette ik veel Nederlandse medereizigers. Gezinnen, vrouwen, moeders. Ieder met een eigen verhaal. Toch raakten al die verhalen elkaar steeds op hetzelfde punt.
De maatschappelijke druk in Nederland.
Voor vrijwel iedereen begon die druk al vroeg. Vaak al op de basisschool, maar zeker in de opvoeding. Opgegroeid met het idee: niet lullen, maar poetsen. Gewoon doorgaan, niet zeuren en niet voelen. Doen wat er van je verwacht wordt.
Vooral de vrouwen die ik sprak, hadden last van die druk. Niet alleen de zichtbare verantwoordelijkheden, maar ook de onzichtbare. De mental load.
Boodschappenlijstjes, doktersafspraken, schoolactiviteiten, verjaardagen en sociale verplichtingen. Alles draaide door in hun hoofd.
Alsof dit nog niet genoeg was, werd er óók verwacht dat ze alles moeiteloos combineerden met een bruisend sociaal leven. Het leek soms wel een stille competitie: wie had het leven het best op orde? Wie is de meest betrokken moeder, partner, vriendin, werknemer?
Met als gevolg dat veel vrouwen zichzelf langzaam kwijtraakten. Over hun eigen grenzen heen gingen. Soms volledig vastliepen met een burn-out als gevolg.
Op reis was die druk er ineens niet meer. Of in ieder geval: veel minder.
Met afstand van Nederland viel ook een laag van verwachtingen weg. Er was ruimte om te ademen, om te voelen en om weer te horen wat er vanbinnen leefde.
Het wrange is dat veel van deze vrouwen juist onbegrip kregen vanuit hun omgeving. Want langdurig reizen is niet gemiddeld. Het is niet veilig, niet logisch, niet zoals het ‘hoort’. Het past niet in het standaardplaatje.
En toch deden ze het.
Zoveel gesprekken, zoveel verhalen, maar uiteindelijk hadden ze allemaal iets gemeen:
Deze vrouwen gingen tegen de stroom in.
Ondanks twijfels, ondanks meningen en ondanks het idee dat ze onverstandig of egoïstisch waren. Ze luisterden naar die stille stem diep vanbinnen en durfden daar gehoor aan te geven.
Misschien is dat wel waar het écht over gaat.
Niet over reizen. Niet over campers.
Maar over het lef om jezelf serieus te nemen!
